Share a Secret Spread Success "4S"

you must read this... Another Little Story by Aks.. Published by Paulo Coelhoon July 24, 2007in News. 2 Comments A certain shopkeeper sent his son to learn about the secret of happiness from the wisest man in the world. The lad wandered through the desert for forty days, and finally came upon a beautiful castle, high atop a mountain. It was there that the wise man lived. Rather than finding a saintly man, though, our hero, on entering the main room of the castle, saw a hive of activity: tradesmen came and went, people were conversing in the corners, a small orchestra was playing soft music, and there was a table covered with platters of the most delicious food in that part of the world. The wise man conversed with everyone, and the boy had to wait for two hours before it was his turn to be given the man’s attention. The wise man listened attentively to the boy’s explanation of why he had come, but told him that he didn’t have time just then to explain the secret of happiness. He sugg...

"I say to you, rise, take up your pallet and go home." Mk. 2:11 Hello mga kablog! Naalaala niyo ba iyong sinabi kong “laptop-centered” sa isang blog? Aba, nawalan nga kami ng connection simula pa Sunday hanggang ngayon. Medyo naapektuhan ako kasi nga talagang nakadepend na ang gabi ko roon pagkatapos naming maghapunan. Mabuti na rin kasi napatunayan kong I will survive kahit walang laptop at naibalik ko pa iyong dati kong ginagawa gaya ng pagbabasa ng libro at pag-aaral ng chess. Yikes, parang nagrereview ulit ng Board. Kakaibang mga habits pero dyan tayo magpofocus this week. Sa ngayon, nagbabasa ako ang book ni Richard Carlson called Don’t Worry, Make Money . Maganda iyong book, basahin niyo rin. Tapos, one day nakabasa rin ako ng blog sa http://www.positivityblog.com/ tungkol sa low point. Dumarating daw sa buhay ng tao ang low point at ang pag-attack sa point na iyon nagkakaiba ang Average at Successful Individual . Ibibigay kong halimbawa ang sarili ko. Alam niyo naman...

They, too, ask: 'Lord, when did we see you hungry, thirsty, naked or a stranger, sick or in prison, and did not help you?' Mt. 25:44 Isang malamig na araw sa inyong lahat. Nagsisimula na ang winter dito sa amin kaya palamig na nang palamig. Mas gusto ko sana ang summer season kaya lang hindi naman puwede dahil iyon ang nature ng weather, ang magpalit-palit. Ang nature naman nating mga tao ay ang magstick sa mga bagay na gusto lang natin. Ang tumingin sa mga bagay na gusto lang nating makita. Kung alam ko lang na ang namamalimos sa akin sa Nova Bayan ay si Hesus, siguradong bibigyan ko sya ng masarap na Julies' tinapay. Kung alam ko lang na si Hesus ay nasa TIya kong nangungutang para pambayad ng kuryente nilang mapuputol na, dali-dali kong bubunutin ang malutong kong pera na pinagkatagu-tago ko pa sa aking wallet. Kung alam ko lang na si Hesus ay nasa bawat estudyante ko, mas tuturuan ko pa sila at ituturing na anak. Kung alam ko lang na si Hesus ay katabi ko sa fx, ngingit...

"Come to me, all you who work hard and who carry heavy burdens and I will refresh you. " Mt. 11:28 I will never forget the faces of my enthusiastic officemates as they listened to me in our DISC Team Building Seminar. I was grateful they were interested to hear my stories. (Would you believe na matagal kong kinompose ang 2 sentences na yan?) Ang topic for this week ay related jan. Alam niyo ba na isa sa mga worries ko ang English? As in. Naaalala ko noong nag-aaral pa ako na palagi akong kinakabahan kapag English na ang subject. Naaalala ko rin na halos lahat ng assignments ko re English, simula Elementary hanggang College mapaessay writing, grammar atbp., Nanay ko ang gumagawa (nabuking ako). Tapos, mayroon pa kaming mga English classes nong high school na may E-card na umiikot. Ibibigay sa'yo kapag nagsalita ka ng Tagalog. Kaya ang nangyayari hindi na lang ako nagsasalita. Dahil din sa subject na yan kaya hindi ako naqualified as Laude dahil hindi ako gumawa ng poem (79...

"Therefore, return... to God what is God's." Mt.22:21 Nakakatuwa iyong nabasa kong book ni Richard Carlson entitled "Don't sweat the small stuff..." Gagayahin ko sa pamamagitan ng isang kuwento. Si Grace ay anak ng mag-asawang teacher kaya habang nagmamartsa siya noong Grade 6 graduation nila maraming nagsasabing kaya siya nagkahonor ay dahil sa mga magulang niya. Sabi niya kay God, "Heto na yata ang pinakamalungkot na nangyari sa buhay ko, may honor nga ako pero marami namang hindi naniniwala na magaling talaga ako." Sabi ni God sa kaniya maybe so, maybe not. Dahil sa mga bulung-bulungan na iyon, lalo pang nagsikap si Grace para mapatunayan sa lahat na kaya pa rin niyang magkahonor kahit wala ang mga magulang niya sa high school. Nagtapos siya bilang 1st honorobale mention. Sobrang pasalamat siya kay God, "Lord, ito na yata ang pinakamagandang nangyari sa akin? Mapapaakyat ko ang nanay ko sa stage para sabitan ako ng medalya." Sabi na na...